szaleję pośród obłoków chmur... szaleję pośród obłoków chmur.. zataczając się tak, by spaść nie zauważalnie....


podnoszę się z upadku, który zafundował mi los..
los czy przeznaczenie...?
podnoszę się ostrożnie by mieć siły na kolejny krok... robię to powoli by znów nie spaść niezauważalnie....

ludzie odchodzą.. chwile z nimi przebyte, odchodzą.. wszytko się zmienia...wszystko odchodzi w nie pamięć... wszystko wyparowuje się z naszych nędznych mózgów... wylewa się do płynów i paruje razem z nami.. umieramy i wszystko zatracamy...


wypatrywałam przeszłości z mych dziecięcych lat.... tych beztroskich i szczęśliwych lat... a znalazłam Ciebie, nie chcąc... to Ty do mnie przyszedłeś i przypomniałeś o tych latach zażenowania i dorosłości... nie czuję nic do Ciebie... to było dawno.. wybaczam i mi wybaczono.. ale.. ale miło było Cię znów ujrzeć


smutek już mnie nie uratuje przed zagładą przeznaczenia... czuję, że jesteś ale nie chcesz być.......

nie ma Cię... odeszłeś.. postaram się pozbierać.. ale wiesz, że to był Twój ostatni raz... już nie będę Cię błagała o miłość.. wiec o tym... Twoje uczucia do mnie pozostaną mi obce, takie jak przez ostatnie miesiące... kochałam, kocham i kochać będę Cię jeszcze na pewno jakiś czas... ale ja się pozbieram, a Ty pozostaniesz z świadomością, że od rzuciłeś tak czystą miłość.. taką miłość co się zdarza tylko raz... cierp tak jak ja cierpię...

dusza jest i zawsze była i na zawsze pozostanie... ja wiem już, że życie ma sens i, że warto żyć choćby dla wspomnień i dla tego że i Ty żyjesz gdzieś tam w przestrzeni.. czekam aż nasze dusze się tam spotkają.. a w ten czas na zawsze, po kres wieków zostaniemy ze sobą na zawsze razem... bo miłość to coś więcej niż dotyk miłość to ja i Ty złączeni i nierozerwalni...


spadłam.... nikt mnie nie podniesie.. nikt nie wie, że spadłam...
jestem czarnym aniołem, który gdzieś zgubił swe skrzydła i nie może ulecieć do beztroskich chmur, spychających do bram piekieł.. jestem upadłym aniołem, który sam kształtuje swój beznadziejny żywot... jestem bezduszną istotą, którą Bóg zapomniał zgładzić już dawno temu... jestem legionem, który nie potrafi uporać własnych pragnień, ale czyjeś polecenia wykona bezceremonialnie... jestem demonem własnych koszmarów, który przerywa każdą nawet najspokojniejszą noc... jestem czarnym upadłym aniołem, który gdzieś zgubił swe skrzydła, swe pragnienia, radości, swe życie.. jestem upadłym aniołem, który upada, ale podnieś się nie potrafi.. jestem aniołem... nikt mnie nie uratuje.. upadam.. ginę.. umieram.....


moja dusza obumiera... co mam zrobić aby się na nowo odrodziła...? estetyka, piękno... to już nie jest to.. potrzebuję inspiracji, Ty mi ją zabrałeś... proszę, proszę oddaj mi ją... bo jedyne co mam na tym świecie, to duszę.. nie mogę jej stracić... bo jak ona umrze, ja umrę razem z nią... proszę... daj mi to czego potrzebuję...

czy przeżywanie czegoś od nowa jest dobre? stracenie perspektyw raz po raz.... mój anioł zagłady czuwa nade mną cały czas, jakże on czuły. trafiło mi się jak ślepej kurze ziarnko. zacznę świętować bądź co bądź taki anioł się rzadko zdarza... chyba jestem wyjątkowa. i warto zniknąć... polecieć z Nim tam, robić to, nie powrócić... ciao!